صمٌ بکمٌ عمیٌ فهم لایعقلون، فوووت


God will forgive you

.but your nervous system won't


۱ نظر ۱۶ بهمن ۹۵ ، ۲۲:۳۴
rara

بچرخ، عقربۀ بمب ساعتی! بگذار

تمامِ مسئله‌ها را زمان، درست کند...


سعید حیدری

۱ نظر ۰۴ بهمن ۹۵ ، ۱۲:۱۰
rara

مطمئناً خوانندگان این وبلاگ انقدر عاقل و بالغ هستند که درک کنن آدم در حین آرامش می‌تونه کمی غمگین یا خوشحال، عصبی یا شیدا باشه. می‌تونه در حالی که کلی مشکل داره بخنده و حتی وقتی کارهای کمی برای انجام دادن داره شب‌ها از ناراحتی خوابش نبره.

آهنگی هست که من خیلی خیلی دوستش دارم. خلاف اینکه محمد رضا شجریان رو خیلی دوست ندارم اما چند تا از آهنگ‌هاش رو می‌پرستم. این روزها، این صدا توی سرم می‌پیچه و من باهاش تکرار می‌کنم. (و ما تو جاده‌ای بودیم که از لابلای زمین‌هایی که بهار دست کشیده بود روشون می‌گذشت.)


۲ نظر ۲۵ آذر ۹۵ ، ۰۲:۱۵
rara

هیچ زلزله‌ای رخ نداده. ستاره‌ای به خونۀ ما برخورد نکرده. اکسیر جادویی‌ای رو اشتباهی نخوردم. زمین باز نشده و جادوگری از توش بیرون نیومده. درهای علوم غریبه به روم باز نشده. کسی برام تخم مرغ نشکسته، توی لباسم خطی قایم نکرده.

پس چرا اینطوری شدم؟ این همه تغییر. این همه فکرهایی که هیچ وقت به سرم هم نمی‌رسیدن چطور یک دفعه هجوم آوردن به سمتم و چرا من دست و پاچه نشدم؟

انگار یه آدم غریبه‌ای نشسته کنارِ من اما شبیه یه دوستِ خوبه.

همین چند هفته پیش بود که نوشتم:

« الآن به چی احتیاج دارم؟

به یه هدهد. یه هدهد که بخنده. هدهدِ خندان.

بیاد بشینه رو شونه‌ام و پیشنهادهای عجیب و جادویی داشته باشه. ساعت‌ها از چیزایی حرف بزنه که به گوشم آشنا باشن اما نشنیده باشم. فکرایی داشته باشه که با خودم بگم هیچ وقت به فکر من نمی‌رسید، نه اینکه بگم چرا به فکر خودم نرسید. از این طور چیزا خلاصه.

سایۀ کسالت روی سرم، چه غمگینم امروز»

کسی کنارِ من نشسته و کاش دور نشه هیچوقت.

۵ نظر ۲۴ آذر ۹۵ ، ۰۱:۵۱
rara

 

 

 

کسی می‌دونه چطور مدیا رو بیارم وسط؟ هماهنگ با عکس‌ها.

۱ نظر ۱۳ آذر ۹۵ ، ۱۱:۳۲
rara

رفته بودم نمایشگاهِ کتاب. امروز. که هرچند پنجشنبه بود اما من مثل همون برج معروف بودم. یک جایی به دختربچه‌هایی که می‌خندیدن چنان چشم غره‌ای رفتم که بعدش خودم از خودم بدم اومد. استطاعتم در همین حده که به ضعیف‌تر از خودم چشم غره برم، نه اینکه اون یارویی که وقتی داشتم می‌اومدم نمایشگاه بهم تیکه انداخت، (تیکۀ زشت. این تیکه‌ها رو زمزمه‌وار می‌ندازن طوری که دقیق نمی‌فهمی چی بوده اما آهنگ و لحن‌ش معلوم می‌کنه) رو با یک دست بلند کنم و پرتش کنم لبۀ جدول و تیزی دربیارم و علامت هر پاتر رو بزرگ بکشم رو پیشونیش تا عبرت هم‌جنس‌ها و هم‌فکرهاش بشه.

نمایشگاه کتاب‌های همدان در حد نمایشگاه‌های پنجاه درصد تخفیف توی پارک‌ها هستن با این تفاوت که ده تا بیست درصد تخفیف دارن. یکی دوتا انتشاراتی درست و حسابی هم که میان کتاب درست و حسابی نمیارن. اگه بیان هم من کار نمی‌کنم پس پول ندارم و همیشه انقدر کتاب نخونده دارم که معمولاً لازم نباشه از نمایشگاه‌ها بخرم. پس همونطور با قیافۀ مادر فولادزره، دست به بغل می‌گشتم لابلای بعضی غرفه‌ها.

آخرش هم بانک شهر یک کیسه پارچه‌ای بهم تعارف کرد و من قبول نکردم بعد دیدم کیسه‌اش به کار میاد و گرفتم. کلی سنگین بود. تا سوار ماشین بشم کلی فکر کردم که یعنی چی بهم دادن. چیزی حدود سیصد تا بروشور بود. مثلِ اینکه تیپم علاوه بر اینکه شبیه مامانِ اکرم و امین باشه شبیه کاغذ پخش کن‌های تو خیابون هم هست. به هر حال خدا رو شاکرم که شبیه مهسا نیستم. :) (مهسا! دارم باهات شوخی می‌کنم. تو هم می‌تونی با من شوخی کنی من هم این امکان رو دارم نظرت رو منتشر نکنم)

اما توی نمایشگاه یک لحظه غفلت کردم، دستم رفته و زبانم چرخیده بود و از کارِ فلک آدم چه می‌دونه، انگار یک کتاب هم خریده بودم که تو خونه فهمیدم. من دوست ندارم از کتاب‌هایی که می‌خونم بنویسم. یا اصلاً به رو خودم بیارم تو این وبلاگ. نه فقط تعدادشون کمه بلکه یادم هم نمیمونه چی می‌خونم و انگار هرچی می‌خونم تو سیاهچالۀ ذهنم گم می‌شن و «قبلاً» هم گفتم که می‌خونم تا شاید تو ضمیر ناخودآگاهم تاثیر بذاره بلکم یه کم از دنیا بیشتر فهمیدم. (انگار تا حالا نتیجه نداده) والبته خوندن هم مزه می‌ده کلاً. انگار توی یه دنیای دیگه می‌بردت. اگه اسم کتاب‌هایی که می‌خونم رو بیارم احتمالاً کتاب خوندن رو از چشم‌تون می‌ندازم مخصوصاً اگه بفهمید که، تازه کتاب هم می‌خونم و اینه وضعِ زندگی‌ام که بیشترش رو خوابم و ساعتی از بیداریم رو اختصاص دادم به زل زدن به سطل آشغال اتاقم تا با نیروی فکرم بتونم تکونش بدم بیاد سمتم و هسته‌های آلو بخارای تو دهنم رو خالی کنم توش و شب‌ها هم خواب مسجد و امام زاده می‌بینم.

حالا این بار هم گذشته... می‌گم چی خریدم که شما هم بدونین همچین کتابی هست شاید دنبال همچین چیزی می‌گردین...

چند ماهِ پیش اتفاقی به یه مصاحبه با لیلی گلستان برخوردم. یاد این حقیقت افتادم که چرا من حرف می‌زنم؟ از کجا شروع شد؟ من که این همه تزهای بیخود می‌دم، کی فهمیدم که باید حرف بزنم؟ چرا انقدر چیزها هست که نمی‌دونم. با چه رویی دهن باز می‌کنم و درافشانی می‌کنم؟ چرا من زنده‌ام؟ خدا رو شکر که با آدمی که سرش به تنش بیارزه سر و کار ندارم که رسوایی به بار میاد.

بله اونجا بود که فهمیدم که فروغ زن دوم ابراهیم گلستان و یعنی هووی مامانِ لیلی بوده. مهم نیست؟ پس تو زندگی چی مهمه؟ اگه این رو ندونی فردا شب چطور می‌خوای جواب نکیر و منکر رو بدی؟ و بعدش هرچند من قبلش هم از ابراهیم گلستان خوشم نمیومد و نگاهِ خوبی بهش نداشتم خوندنِ مصاحبه دخترش درباره‌اش باز هم تاییدی بود رو نگاهم. چه اینکه فروغ هم جز چند تا شعرش نه باقیِ شعرها و نه شخصیت‌ش رو دوست نداشتم هیچوقت.

این کتابی هم که خریدم «از روزگار رفته» گفتگوییه با ابراهیم گلستان. دلم می‌خواد بیشتر دربارۀ این خانواده و این پیرمردِ بداخلاق و تخس (که عجیبه هنوز زنده‌ست) بدونم. و کلاً گفتگو با نویسنده‌ها هم مطالبِ جالب و خوندنی‌ای از کار در می‌آد.

و حسین فیاد که مصاحبه‌گر بوده، تو مقدمه خیلی مودبانه اشاره کرده که گلستان دهنش رو سرویس کرده بس که دست برده تو متن. و احتمالاً به جبرانش یه عکس مکش مرگ من هم ازش گذاشته رو جلد که دق دلی‌اش رو خالی کرده باشه.

--

پنجشنبه رو با دلی گرفته و اشک‌های حلقه زده دور چشم و یک بستنی چوبی به پایان می‌برم.

--

پرده‌ها پایین.

--

چراغ‌ها روشن. خروج حضار.

--

صدای گریه و هق هق و فین فین.

۴ نظر ۱۳ آبان ۹۵ ، ۲۰:۳۹
rara

من روزی پنج وعده میام این صفحه رو باز می‌کنم فقط با نیگا کردن به قالبش کلی ذوق می‌کنم. جالبه برام این در حالیه که هیچکس دیگه‌ای این کار رو نمی‌کنه. تعجب می‌کنم که روزتون رو با چه چیز شروع می‌کنید و به پایان می‌برید وقتی اون چیز وبلاگ من نیست. چطور در برابر این کشش درونی و فطرت انسانی (هر نوع انسانی) تون مقاومت می‌کنید. گوش کنید... به صدای وجدان درون تون. چی می‌شنوید؟

۱ نظر ۱۲ آبان ۹۵ ، ۲۳:۰۰
rara

قدیم‌ها (مثلاً سیصد، چهارصد سال پیش) وبلاگ نوشتن ساده‌تر بود. یک کم ریسمان درمی‌آوردی و وصل می‌کردی طاق آسمان و نامفهوم یک چیزهایی می‌نوشتی و پرت‌ش می‌کردی تو صفحه‌ات. اقلاً برای من که اینطوری بود. اما الآن سخت شده. چرا؟ چون کم گوی و گزیده گوی چون پستۀ لب بسته شدم. (که مثلاً حتی زمان حرف نزدن‌م هم حرف دارم برای گفتن – الکی) شدم؟ نه که نشدم. همون اندازۀ قبل و با همون محتوا حرف می‌زنم. پس دلیل اینکه چیزی اینجا نمی‌نویسم اینه که خیلی سرم شلوغه؟ که نیست و قراره یکی یکی دلیل‌هایی که نیستن رو بگم؟ نه.

دلیل‌ش اینه هنوز با این وبلاگه مچ نشدم و احساس غریبی می‌کنم. (دکمۀ بالای یقه‌اش را باز می‌کند. و ادامه می‌دهد: ) و تازهههههه به مهسا هم گفتم که اینجا هست و بیا بخون و یک طورهایی معذبم. هرچند جلوش معذب نیستم و خیلی خیلی خیلی بیشتر از این چیزی که اینجا نشون می‌دم شخصیتم رفته زیر سوال اما وقتی قراره بهش فکر کنم که داره از پشت مانیتورش حرف‌های من رو با مخاطب‌های خیالیم (و احتمالیم) رصد می‌کنه یک طوری می‌شم که مثلاً لازمه بهش بگم، نه بابا، من فقط جلو تو مسخره بازی درمی‌آرم و پاش بیفته بلدم حرف‌های مهم بزنم و مث آدم رفتار کنم. (که اینطور نیست.) هرچند قصدم از وبلاگ زدن، هدف مهمی نبوده و صرفاً برای سرگرمی ساختمش.

یک مطلب دیگه‌ای که در مورد ما وبلاگ نویس‌های آماتور و الکی نویس هست اینه که بیشتر در مورد خودمون می‌نویسیم و طوری هم می‌نویسیم که انگار زمین و زمان و کائنات برای ما و دورِ سر ما می‌چرخن و این خواسته یا ناخواسته ست. همین باعث می‌شه کسی که ما رو خارج از این مجازی می‌شناسه با خوندن نوشته‌هامون فک کنه "ئه!" (یا حتی فکرهای بیشتر از "ئه")

خصوصاً این مهسا که تقریباً تو جریان تمام زندگیِ من هست و یا خودش یه پایه‌شونه. (متاسفانه. می‌تونست به جای تو یه سهراب پورناظری باشه مسخره. چرا تو؟) و من هم عادت ندارم افسانه‌هایی که تو زندگیِ خیلی خیلی خاصم هر روز و هر لحظه اتفاق میوفتن کتمان کنم و ننویسمشون اما متاسفانه مهسا خودش می‌دونه که هیچ افسانه‌ای در کار نیست یا احیاناً همون بغل دستم ویساده و دیده که افسانه‌ای در کار نبوده. و لابد می‌پرسین (مثلاً یکی تون از شما بی شمارها) که چه دردت بود از دعوت کردن مهسا به وبلاگ. فکر می‌کنم کمترین خاصیت این کار اینه که تصور اینکه مهسا با اون قیافه و چشماش زل زده و داره نوشته‌های من رو دنبال می‌کنه باعث می‌شه یه کم نوشته‌هام تعدیل بشه و یهو نزنم به قصه و داستان و روایت و حکایت‌ها. خلاصه نفع‌ش واسه خودمه که سعی کنم منصفانه تر از دور و برم بنویسم و خلاصه‌اش آره، به بهانۀ قسنگ‌تر شدنِ متنم چیزی رو تغییر ندم. هرچند من قبلاً هم واقعاً این کار رو نمی‌کردم و فقط یه خرده خیال پردازی‌هام رو قاطی نوشته‌ام می‌کردم و کلاً برای شما که می‌خونی چی فرقی می‌کنه اینایی که من می‌نویسم همه‌اش خواب و خیال باشه یا پنجاه درصدش یا پنج درصدش یا نباشه. والا. اصلاً من دنیا رو اینجوری می‌بینم.

---

اگر کسی هم می‌دونه که عنوان وبلاگم رو چطور کوچیک کنم یا فونت اش رو عوض کنم. ممنون می‌شم بگه.

۲ نظر ۰۸ آبان ۹۵ ، ۱۲:۲۸
rara


از ترم اول دانشگاه حس می‌کردم پسرهای دانشگاه، پسر عموم هستن. هرچند تنها پسرعموم رو خیلی دوست دارم. اما با اینکه حالا دیگه دو برابر من قد و چندین برابر من وزن داره هنوز برام همون گربه‌ایه که تو بچگی‌ها نقشش رو بازی می‌کرد. (البته الان خیلی جدی و آقاست.) من هم با علاقه‌ای که به پسر عموم دارم حس دیگه‌ای نسبت بهش ندارم و همین‌طور نسبت به همکلاسی‌هام که تازه اندازۀ پسرعموم هم دوستشون نداشتم. همکلاسی مثل استاد فقط برای خندیدن و مسخره کردن تو شب‌های تحویل پروژه خوب بود تا بخندیم و کمی از تنش بین‌مون و فشار درس و بی‌خوابی‌ها کم کنیم.

اما گویا برای خیلی از دخترها اینطوری نبود. یک موقعی به یه نتیجه‌ای رسیدم که خیلی از دوستی‌هایی که بین دخترهایی که می‌شناختم شکل گرفته با چسب پسر بوده. یعنی یک پسری بوده که درباره‌اش حرف بزنن و به اصطلاح سوژۀ حرف داشتن و مکالمه و مراوده داشتن‌شون به هم همین پسرها بوده. بعد فکر می‌کردم چی من رو به دوستام پیوند داده. تا اون زمان همیشه چیزهایی مثل چه خاکی بریزیم به سرمون. چه زندگی‌ایه داریم  و همین چیزها من رو به دوستام وصل کرده بود و مباحث اصلی گفتگوهامون بود.

الان اوضاع تغییر کرده و حرف‌هامون هم راجع به چیزهای دیگه‌ایه. من هم از اون فضا دور شدم و نمی‌دونم هنوز هم تو دانشگاه‌ها دخترها و پسرها مثل صندوقچه‌های در بستۀ پر رمز و راز به هم نگاه می‌کنن و همون جوره که بود؟ هنوز نمی‌دونن تو این صندوقچه‌ها چیزی نیست؟

احتمالاً نه. وگرنه هنوز انقدر ازدواج دانشجویی نداشتیم و تو وبلاگ‌های دخترونه نمی‌خوندیم امروز همکلاسی‌ام (که پسره) خودکارم رو قرض گرفت و پسش نداد بیشعور. قلب قلب قلب.

۳ نظر ۱۵ مهر ۹۵ ، ۰۰:۲۲
rara

حسادت، عصبانیت، دروغ... رفتارهای زیادی هستن که همه از اونها بدشون میاد. راه ارتباط و پیدا کردن حرف مشترک با آدم‌ها به اندازه کافی سخت هست. طرف مقابل‌ات هم یکی از این رفتارهای ناجور داشته باشه دیگه بدتر.

خوشبختانه من چند تا دوست خوب دارم که فکر کردن بهشون مایۀ آرامشم می‌شه. دائم منتظرم خبرهای خوبی ازشون بهم برسه. خوشحالی‌شون عیناً مثل خوشحالیِ خودمه و از ناراحتی‌هاشون غمگین می‌شم و حتی بیشتر.

وجه مشترک این چند نفر علاوه بر اینکه از اون رفتارهای زشت و آزار دهنده‌ای که تو خط اول گفتم ندارن، درک و هوش بالاشونه. همین باعث می‌شه حرف زدن باهاشون شیرین و طولانی باشه. حرف‌هایی که با هم می‌زنیم البته نه به فلسفه مربوطه نه اوضاع خاورمیانه. شاید در مورد اتفاق خیلی ساده‌ای باشه که تازگی افتاده یا منتظریم بیفته. اما سال‌های نوری فاصله داره تا حرف‌های پوچ و توخالی‌ای که مجبوری با آدم‌های حقیر رد و بدل کنی – از روی ادب.

این روزها خبر دارم که بهترینِ دوستام حال‌شون خوبه. روزگارشون بر وفق مراده و مشغول زندگی هستن. مثلاً یکی‌شون تازگی شرایط خیلی سخت و استرس‌زایی رو از سر گذرونده، یکی دیگه داره تجربه‌های جدیدی به دست می‌آره و دیگری از روند زندگی‌اش راضی به نظر می‌آد...

بهترین و مهم‌ترین دوست‌‌م هم که باباست، حال‌ش خوبه.

این‌ها علاوه بر اتفاق‌های خوبی که تازگی برای خودم افتاده باعث شدن حس کنم روی ابرها هستم. و روی ابرها بودن چه حسی داره؟!

باید بگم معرکه‌ست.

۳ نظر ۰۲ مهر ۹۵ ، ۱۴:۱۷
rara

امروز آخرین پنجشنبۀ بهشتیِ من بود. معلوم نیست تا کی دوباره از این پنجشنبهها توی تقویمام داشته باشم. در واقع این هفتۀ آخریه که سرکار میرم. و وقتی هم نه کار داشته باشم و نه درس، روزهای هفته چندان فرقی به حالم نمیکنن. از قضا این هفته کلی هم کار سرم ریخته که بیشترشون به اداره مربوط نیست. خوشبختانه سه شنبۀ تعطیل، هفته رو دو شقه کرده و فرصت تنفسی اون بین به وجود آورده.

این اولین سالی هست که از تموم شدن تابستون خوشحالم. دلیلش هم که همین اداره نرفتنه که با همۀ خوبیهایی که داشت دیگه وقت تموم شدنش بود و ارزش بیشتر موندن نداشت. کمی احساس سرخوردگی هم میکنم البته. قراره یه کارهایی بکنم و برنامههایی دارم. اما به هر حال فکر اینکه توی این سن قراره سرکار نرم و خونه بمونم کمی آزاردهنده ست. ضمن اینکه سوالهای بی پایانِ کسایی هم که زندگی من بهشون مربوط نیست و تا الان با جواب «مشغول کار هستم» دهنشون رو بسته نگه داشتم به سمتم سرازیر میشه و از اونجایی که خیری در راست و درست جواب دادن بهشون ندیدم، ترجیح میدم جواب سربالا بدم و نمیدونم تا کی بتونم این وضع رو دووم بیارم و سر به صحرا نذارم.

نمیدونم قدیمها هم مردم دائم به هر جوونی که میرسیدن سوال میکردن قراره برای فرداش چکار کنه یا این فقط مربوط به دورههای جدیده. به هر حال من از کجا باید بدونم دانشگاه قبول میشم یا نه. کار پیدا میکنم یا نه. چرا یه کار بهتر پیدا نمیشه برام. چرا مهندس شهرساز نمیخوان. چرا این رشته رو انتخاب کردی. چرا اشتباه کردی. چرا ارشد نمیخونی. چرا دکترا نمیگیری. چرا خارج نمیری. چرا نرفتی تو حرفۀ بابات. چرا ازدواج نمیکنی. کی میمیری پس؟

۲ نظر ۲۶ شهریور ۹۵ ، ۱۹:۲۲
rara

دوش گرفته و مسواکِ تمیزی هم زده بودم که نسیم خنکی از پنجرۀ آشپزخونه دور تنم پیچید. برگشتم توی اتاق و کتابی که چند ماهی هست فرصت نشده بخونم زیر بغل زدم و گذاشتم روی میز آشپزخونه و شروع کردم با لذت خوندن. هرچند دوست‌های خوبی دارم و همین اواخر با هم حسابی خندیدیم. اما داشتن دوستی مثلِ کتاب جای مخصوص خودش رو داره که سال به سال هم سراغش رو نگیری شکایت نمی‌کنه. و مثل الآن هم که سه بعد از نیمه شبه پا به پایت بیدار می‌مونه و خسته نمی‌شه. چه اینکه کتابی هم باشه که باعث رنجش‌ات نشه که اغلب ناخواسته بین حرف‌های دوستانه هم سوءتفاهم‌هایی هم پیش می‌آد و گاهی حرف همدیگر رو بد می‌فهمید و یا اصلاً نمی‌فهمید. کتاب دستت رو می‌گیره و می‌کشه توی دنیای دیگه‌ای حالا چه بهتر اینکه شب باشه و تو هم خیالاتی تا حسابی غرق بشی توی دارالمجانین کنار باقی دوستان. هرچقدر جلوتر می‌رم می‌بینم این مجنون‌هایی که یک دوره‌ای برای خودشون مجنون به حساب می‌اومدن رو، حالا، کسی تحویل‌شون نمی‌گیره و راست راست توی خیابون و اداره و مدرسه و دانشگاه و بیمارستان و پایین و بالا می‌چرخند و خبری از تخت خواب گرم و صبحانۀ آماده و منظرۀ باغ نیست.

البته اگه قرار به دیوانگی باشه، احتمالاً هرکسی این حرف‌ها رو از من بشنوه که نسخه می‌پیچم برای مردم بهم می‌گه ماشالله خودت که در این زمینه صاحب سبکی...

نمی‌دونم از کجا شروع که دوست و غریبه شروع کردن به دیوونه خوندنم. کاش لااقل حسابی که روی دیوونه‌ها داشتن روی من هم داشتن! (اگه از مهسا بپرسین، می‌گه اتفاقاً من هم همین حساب رو روش دارم!)

به هر حال شروع کردم به خوندن تا چشم‌هام سنگین شد و نفهمیدم چطور به اتاق رسیدم و خوابیدم تا صبح جمعه.

 

«مدتی است که بار دیگر در این کتابچه چیزی ننوشته‌ام. حرف زدن گویا از آثار تشویش خاطر و انقلاب فکر و خیال و آشفتگی‌های درون است و الا آدم آرام و آسوده جهت ندارد صدایش را بلند کند و همانطور که از آسمان بی ابر صدای رعد و برقی شنیده نمی‌شود آدم بی‌دغدغه و بی غم و اندیشه هم صدایی ندارد.»

دارالمجانین – جمال‌زاده

۱ نظر ۱۹ شهریور ۹۵ ، ۲۳:۱۸
rara
 
 
 
 

Artist: Adam Hurst

Album: Elegy

Song: Sparrow

 

 

 
۰ نظر ۱۲ شهریور ۹۵ ، ۲۰:۲۴
rara

پریا برگشته. چند روزی هست و باز می‌ره. برنامه‌ی فشرده‌ای داشت واسه دیدن دوستاش. اندازه‌ی ناهار، چند نفری رفتیم بیرون. از همیشه که برمی‌گشت این بار، کمترین زمانی بود که با هم بودیم. حتی نشد خوب حرف بزنیم.

بعد، با سپیده رفتیم تو خیابون قدم زدیم. من داشتم جون می‌دادم واسه خواب. کنار خیابون عکس گرفتیم. کنار دیواری که نقاشی کرده بودن. خونه که برگشتم یه طوریم شد. جلوی آینه وسیله ریخته بود. سشوار و اتو رو زمین ولو. شلوار و جوراب وسطِ اتاق... و صورت من. سایه و خط چشم و کرم... اصلاً لازم بود؟ واسه همین یه ذره؟ واسه دو ساعت؟ چم شد یهو. به نظرم کارِ مسخره‌ای اومد. ظهر زودتر از اداره زده بودم بیرون که چی بشه؟ از پریا دلخور نبودم که وقت‌ش تنگ بود. کلاً چند وقتی هست عصبی‌ام. برای شیما می‌نویسم تازگی اینطور شدم. می‌نویسه تازگی رارا؟ تو چشمای من نیگا کن. خنده‌ام می‌گیره. آخه همیشه همینطورم. شیما بهتر می‌دونه. حالم خوبه. اکثر اوقات خوشحال و خوشم اما چند لحظه یک بار یکی تو سرم داد می‌زنه و می‌گه به جهنم. سپیده حرفای خوب می‌زنه برام. ناراحت می‌شم که من اون دوستِ ناراحتِ سپیده‌ام. چطور تحمل‌ام می‌کنه؟ سخته تحملِ کسی که همه‌اش آه و ناله ست. من دوست ندارم اونی باشم که اینطوره. فقط فقط فقط تازگی یه کم عصبی‌ام.

دارم به عمل کردنِ بینی‌ام هم فکر می‌کنم. می‌دونم به هیچی نمی‌رسم. خودمم می‌فهمم بهانه ست. بیخودی یقه بینی‌ام رو چسبیدم. برای هرچیزی که دور و برم هست ایرادی دارم. چرا صورت‌ام این شکلیه. چرا مقنعه‌ام اینطوره. چرا اون حرف رو زدم. چرا این کارو نکردم. چرا در گنجه بازه. چرا دم خر درازه. گل‌های روی پرده چرا قرمز و زرده...

دنیای زشتی دارم واسه خودم درست می‌کنم. یک جور ناپایداری. از خوب و بد. از آرامش و ناراحتی. شناورم. هرچند قسمتِ خوب‌ش زیاده اما اون ریزه میزه‌ها حسابی تلخ‌ن.

۲ نظر ۰۲ خرداد ۹۵ ، ۰۰:۰۱
rara

حال‌م خوبه. اما وقتی یاد می‌افته هیچی نشده، فردا و فردا و فرداها مثلِ قطار، با سرعت باورنکردنی دارن می‌آن به سمت‌ام احوال‌م یه طوری می‌شه. :(

سرِ هر فردایی ترسِ تکراری و شدیدی دارم. می‌گم از این یکی دیگه سالم بیرون نمی‌آم. هنوز که هیچ طوری‌م نشده. :)


Depression and Anexiety Disorders - Click

۱ نظر ۲۵ ارديبهشت ۹۵ ، ۲۳:۰۱
rara

To Be Rara

Or

Not To Be

That Is Never Important

۲ نظر ۲۳ ارديبهشت ۹۵ ، ۲۲:۴۵
rara